BR

[BR]Day 01 : intro

posted on 06 Dec 2012 01:10 by othila131 in BR
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
นักเรียนชายหมายเลข 3 มิอุระ  มาซาโตะ
 
 
[BR]Day 01 : intro 
 
 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

...ถ้าไม่มีที่ให้เกาะไว้ก็จะร่วงลงไป...

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก       

      

 

... ตกลงไป ตกลงไป ตกลงไป..

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

แล้ว  ตาย

.

.

.

 

                มือเย็น...

                เหมือนกับตอนที่ต้องออกไปเขียนคำตอบหน้าห้อง

                เหมือนกับตอนที่ฟังผลสอบ

                เหมือนกับตอนที่เป็นตัวแทนออกไปเล่นเกมที่มีการแพ้ชนะเป็นเดิมพัน

                ตอนนี้ก็เกม

                แต่ที่เขาต้องเอามาเดิมพันน่ะ ตัวของเขาเอง

 

 

                มาซาโตะกุมมือของตัวเอง บีบมันให้หยุดสั่นและอุ่นขึ้น  เด็กหนุ่มที่เคยยิ้มให้คนอื่นง่ายๆตอนนี้กลับหัวเราะไม่ออก ทำได้แค่ทรุดฮวบยอมจำนนให้กับโชคชะตาที่คนอื่นตัดสินมาให้  ปลายปืนจ่อท้ายทอยสั่งให้เขาเงยหน้าขึ้นมารับฟังกติกาเกมที่ไม่ใช่รสนิยมเขาแม้แต่น้อย

                ...พวกเราชั่วร้ายขนาดนี้เลยนะ

                มีปืนตั้งมากมายพร้อมจะเจาะกะโหลกพวกเราได้ทุกเมื่อ

                พวกเราเป็นแค่เด็กม.ต้นไม่ใช่หรือไง

 

.

.

.

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


“มา... มาซาโตะคุง”

 


ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก      

     

 

 

                “นักเรียนหญิงเลขที่ 1 อามาโนะ มิกกิ”

                เขาคว้ามือเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆทันที เจ้าของมือนั้นสะดุ้ง เธอค่อยๆลุกขึ้นแม้จะสั่นกลัว มาซาโตะบีบมือเธอไว้ จนปลายนิ้วเย็นนั้นหลุดออกห่างไป มิกกิรับกระเป๋าและหันมามองทุกคนก่อนออกจากห้องไป  

 

 

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก


“.เราหนีไปไหน...แล้ว 

..ทุกคนจะฆ่ากันจริงเหรอ?

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก  

 

 

               นักเรียนหญิงเลขที่ 1 ยังคงอยู่หน้าอาคาร ดวงตาของเขาสะท้อนภาพมิกกิที่นิ่งไม่กล้าก้าวไปไหน เสียงฝีเท้าของคนถัดไปใกล้เข้ามา เด็กหนุ่มตัดสินใจคว้าข้อมือเพื่อนที่สำคัญที่สุดของเขาวิ่งไปอีกทาง ให้ห่างไกลจาก  คนอื่น  มากที่สุด

 

 

 

...ถ้าไม่มีที่ให้เกาะไว้ก็จะร่วงลงไป...

...ฉันปล่อยให้เธอร่วงลงไปไม่ได้หรอก...

 

 

 

                “แหะๆ........ ได้ยินแล้วสินะครับ มิกกิจัง มาซาโตะคุง......................”

 

 

                ซางุจิ เทอร์ไมท์ ออกมาจากที่ซ่อน มาซาโตะเอาตัวเข้าบังมิกกิทันที  เทอร์ไมท์ถามไถ่ความเป็นไปของทั้งคู่ เขาได้แต่ยืนตัวแข็ง สมองคิดหาทางออกหากเทอร์ไมท์ใช้มีดที่ดูอันตรายนั่นแม้อีกฝ่ายจะประกาศความบริสุทธิ์ใจ

                จะให้เชื่อได้ยังไง

 

 

 

 

  

 

...ฉันจะเป็นหลักให้เธอเอง 

               

 

 “เต้อคุงอ้า .. พูดเรื่องฆ่าๆ ตายๆ ทำไม ยังไงก็ต้องรอดกันไปได้หมดละ ก็ทุกคนเป็นเพื่อนกันนี่นา ...” 

มาซาโตะยิ้มให้อย่างที่เคยยิ้มให้กับเพื่อนๆอีกครั้ง

 

 

 

 

...ถ้าไม่มีที่ให้เกาะไว้ก็จะร่วงลงไป...


 


                ต้องเข้มแข็ง

                เด็กหนุ่มบีบมือเด็กสาวแน่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

 

 

 

...ถ้าไม่มีที่ให้เกาะไว้ก็จะร่วงลงไป...

...ฉันปล่อยให้เธอร่วงลงไปไม่ได้หรอก...

...เกาะฉันไว้สิ ฉันจะเป็นหลักให้เอง

 


                ต้องปกป้องให้ได้

                ต้องส่งมิกกิกลับบ้านให้ได้

                ก็คนที่รบเร้าขอให้มิกกิมาทัศนศึกษาน่ะ...  ฉัน


 

 

จะเป็นหลักให้เกาะเอง

 


 

เพราะฉะนั้นอยู่ข้างๆกันแบบนี้นะ

 

 

ไม่งั้นฉันคงร่วงลงไปตาย

 

 .

.

.

 

 

*********************************************************************

 

 ...เงิบ 

มันแค่อินโทร... เอ่อ จะอ่านรู้เรื่องไหมนะ

ไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้ซะด้วยสิ...

แบบว่า .. เหมือนดูหนังผีแล้วมีเพื่อนที่กลัวกว่าความกลัวก็จะลดลงแล้วหันไปปลอบอีกคนแทนเราเลยไม่กลัวผีล่ะมั้ง....

//นี่มันเปรียบเทียบได้แย่มาก

 - - ชักอยากเปลี่ยนธีมบลอคให้มันกว้างขึ้นๆ